Zasadzka to najbardziej agresywna metoda zwalczania przeciwnika. Umożliwia likwidacją znacznych sił niewielkim środkami. Istnieją dwa rodzaje zasadzki:

1. natychmiastowa zasadzka
2. zaplanowana zasadzka

Natychmiastowa zasadzka – jest wykonywana z minimalnym przygotowaniem jako rezultat akcji przeciwnika. Może zostać wykonana jako element oderwania się od przeciwnika żeby spowodować u niego dodatkowe straty powodujące odpuszczenie pościgu. Sukces natychmiastowej zasadzki polega na dobrym przygotowaniu, inicjatywie dowódcy, wyborze terenu, agresywności i pracy zespołowej. Przykładowy przebieg natychmiastowej zasadzki jest następujący:

Patrol przemieszcza się równolegle do drogi. W pewnym momencie na drodze pojawia się oddział nieprzyjaciela który przemieszcza się nie stosując żadnych środków bezpieczeństwa. D-ca podaje sygnał patrolowy - natychmiastowa zasadzka i rozmieszcza żołnierzy w tyralierze równolegle do drogi. Kiedy nieprzyjaciel zrówna się z pozycją oddziału, na komendę d-cy otwierany jest huraganowy ogień.

Sukces natychmiastowej zasadzki polega na szybkim rozmieszczeniu środków ogniowych w taki sposób aby mogły zostać skoncentrowane na przeciwniku.

Zaplanowana zasadzka – jest z góry zaplanowaną akcją, przećwiczoną i wykonaną jako oddzielna operacja w ramach patrolu. Zaplanowana zasadzka składa się z 3 elementów - patrol na miejsce zasadzki, zastawienie i wykonanie zasadzki oraz patrol powrotny z miejsca jej wykonania do bazy. Zaplanowana zasadzka może być:

1. Liniowa - oddział ustawiony jest w tyralierze oczekując na nadejście przeciwnika
2. Przestrzenna - oddział jest podzielony na grupy których ogień koncentruje się w wybranym punkcie
3. Mechaniczna - zasadzka jest wykonywana za pomocą zdalnie kierowanych środków ogniowych

Wybór miejsca na zasadzkę

 Dobre miejsca na zasadzkę to: 

1. znane szlaki przeciwnika
2. punkty czerpania wody, magazynowania żywności lub polowe składy amunicji
3. linie odwrotu przeciwnika
4. miejsca skąd pobierane jest drewno/roślinność (na opał, budulec lub maskowanie)

Podczas wybierania miejsca na zasadzkę należy wziąć pod uwagę następujące czynniki: 

1. strefa śmierci musi być wystarczająco duża żeby pomieścić spodziewanego przeciwnika
2. patrol musi mieć dobre pola ognia i obserwacji w strefę śmierci
3. skrzydła zasadzki muszą być dobrze pokryte obserwacją i ogniem – zarówno ze względu na bezpieczeństwo jak i na  wczesne ostrzeganie o zbliżającym się przeciwniku.
4. wybrane miejsce musi oferować dobry kamuflaż ale nie do tego stopnia żeby utrudniał on kontrole nad patrolem lub utrudniał komunikację
5. wybrane miejsce musi oferować dobrą drogę odwrotu i zabezpieczenie tyłów zasadzki

Po otrzymaniu rozkazu wykonania zasadzki dowódca wydaje rozkaz ostrzegawczy i rozpoczyna planowanie operacji. Po wyborze miejsca zasadzki na podstawie rozpoznania, mapy lub zdjęć lotniczych,  wydaje szczegółowe rozkazy obejmujące dokładną trasę patrolową z bazy do miejsca założenia zasadzki. Rozkazy powinny zawierać:

1. Typ zasadzki
2. indywidualną pozycję każdego żołnierza
3. sektory ogniowe
4. lokalizację bazy wypadowej
5. lokalizację punktów zbiorczych RV
6. akcję podczas zajmowania zasadzki
7. metodę wyzwalania zasadzki – oraz metodę alternatywną
8. żołnierzy wyznaczonych do przeszukiwania ciał
9. plan zwodzenia przeciwnika
10. ustalone sygnały na:

1. nadejście przeciwnika
2. otwarcie ognia
3. zaprzestanie ognia
4. zabezpieczenia strefy śmierci
5. rozpoczęcia przeszukiwania
6. odwrót

Przygotowania i ćwiczenia próbne

Przygotowanie i przećwiczenie zasadzki jest  niezbędne. Broń musi zostać sprawdzona, miny kierunkowe i wyposażenie specjalistyczne przygotowane. Każda zasadzka jest wykonywana według ustalonej procedury operacyjnej i jej trening nie może być zlekceważony. Wszystkie fazy; zajęcie pozycji, wystawienie min, ustawienie broni, inicjalizacja zasadzki, przeszukiwanie i odwrót muszą być odpowiednio przećwiczone.

Partol na miejsce zasadzki odbywa się według wszystkich normalnych zasad sztuki patrolowania.

Podstawowa zasadzka ma postać liniowa. Składa się z 3 grup:

• Ubezpieczenie skrzydłowe
• Grupa szturmowa (killing group)
• Ubezpieczenie tyłów

Przed zbliżeniem się do miejsca zasadzki, patrol zatrzymuje się w odległości około 200-150metrów w zależności od terenu i przyjmuje obronę okrężną. Manewr ten powinien być poprzedzony łamaniem tropu. Po 15 minutach, lub kiedy d-ca upewni się że partol nie został skompromitowany, patrol ustawie się w szereg w sekwencji zajmowania zasadzki. Zasadzka jest zawsze zastawiana w tym samym kierunku co podczas ćwiczeń, np.: od lewej do prawej:

• Ubezpieczenie tyłów
• Ubezpieczenie lewoskrzydłowe
• Grupa szturmowa
• Ubezpieczenie prawoskrzydłowe

Dochodząc na miejsce zasadzki, grupa ubezpieczenia tyłów zatrzymuje się w centralnej pozycji i d-ca rozprowadza grupy na swoje stanowiska. Istotna jest minimalizacja ruchu na miejscu zasadzki w celu maksymalnego zachowania naturalnego środowiska. Sierżant/zastępca d-cy znajduje się w grupie ubezpieczenia tyłów i ma za zadanie utrzymywać łączność z wyższym szczeblem dowodzenia, oprócz zadania ubezpieczenia tyłu zasadzki.

INICJACJA ZASADZKI

Zasadzka jest planowana na ściśle określony rozmiar przeciwnika. To znaczy że jeżeli w zasadzkę wejdzie jeden żołnierz przeciwnika to nie ma sensu jej inicjować i kompromitować (zależy oczywiście od rozkazów operacyjnych). Natomiast jeżeli przez zasadzkę przejdzie dywizja z czołgami to jej inicjacja była by samobójstwem. Generalnie można przyjąć że pluton jest w stanie zabić oddział liczący do 15, maksymalnie 30 żołnierzy przeciwnika w zasadzce liniowej. Jak zawsze w każdym działaniu zależy to od przeciwnika, terenu i rozkazów.

Zasadzka jest zawsze inicjowana przez d-cę oddziału przy użyciu środka maksymalnego rażenia - najczęściej odpaleniem min claymore. D-ca otrzymuje sygnał nadejścia przeciwnika od swoich ubezpieczeń skrzydłowych za pomocą sygnału radiowego (double click) lub za pomocą linki komunikacyjnej - bardzo skuteczna i preferowana metoda. D-ca musie określić rozmiar grupy przeciwnika (jeżeli nie ma informacji od ubezpieczenia skrzydłowego oraz mement inicjacji.

Każdy żołnierz natychmiast w momencie inicjacji otwiera ogień w strefę śmierci według swoich rozkazów ogniowych. Typowy rozkaz ogniowy dla KM to 200 sztuk amunicji a dla strzelców 60 sztuk. Niektórzy d-cy praktykują zasadę że dwóch strzelców wstrzymuje się od ognia "na wszelki wypadek" - po zakończeniu kanonady maja oni pełne magazynki, w innym przypadku całej obsadzie zasadzki kończy się w tym samym momencie amunicja. Co jest niezdrowa sytuacją.

W tym momencie warto wspomnieć o oświetleniu. W niektórych przypadkach konieczne jest oświetlenie strefy śmierci. Najstarsza metodą jest użycie odpowiednio zamaskowanych flar magnezowych które są odpalane równolegle z minami kierunkowymi. Należy pamiętać o ich odpowiednim ekranowaniu - najlepiej do tego celu użyć pojemników na racje 10-osobowe wykonanych z cienkiego metalu. Flary magnezowe świecą w promieniu 360 stopni i należy je ekranować od strony wojsk własnych żeby ich nie oślepić. Minusem flar jest to że pala się intensywnie przez około 90 sekund a potem gasną. Niemal zawsze wywołują lokalny pożar i są widoczne z 30 kilometrów.

Drugim sposobem jest użycie specjalnych lamp tzw. "Ambush Light" - są to po prostu ciężkie latarki akumulatorowe odpalane zdalnie za pomocą rozwijanego przewodu. Ich minusem jest to że trzeba je zabrać po zakończeniu przeszukiwania ciał i są stosunkowo ciężkie. Natomiast plusem to że świecą znacznie dłużej niż flary magnezowe, nie wywołują pożarów i można je wyłączyć. Są widoczne z dystansu 10km.

Grupa Przeszukująca

Grupa poszukująca ma za zadanie przeszukanie przeciwnika zniszczonego w zasadzce w celu zebrania informacji. Grupa składa się z elementu przeszukującego i osłaniającego. Element przeszukujący musi być wyposażony w światło. Przed podejściem do każdego ciała oddaje dwa strzały kontrolne z odległości bezpośredniej. Po zakończeniu przeszukiwania ciał, d-ca grupy informuje o tym fakcie d-cę zasadzki który wydaje rozkaz do odwrotu.

Grupa przeszukująca w akcji. Pojazd został zatrzymany a personel zabity. Przeszukiwanie odbywa się parami - jeden żołnierz osłania a drugi przeszukuje. Zdjęcie opublikowane dzięki uprzejmości St. sierż. ZS Pawła Makowca

Przeszukiwanie zabitego. Oporządzenie osobiste zostało zdjęte a broń odsunięta na bezpieczny dystans. Zdjęcie opublikowane dzięki uprzejmości St. sierż. ZS Pawła Makowca

Przeszukiwanie zabitego leżącego na twarzy według procedur amerykańskich.  Zdjęcie opublikowane dzięki uprzejmości St. sierż. ZS Pawła Makowca

Przeszukiwanie jeńców w Iraku. Źródło : US ARMY

Nie zalecam stosowania powyższej tej metody:

1. Po eksplozji min kierunkowych ciało przypomina meduzę, i żołnierz który się na nim położy będzie wymagał dezynfekcji.
2. Wszystkie ciała niezależnie od pozycji powinno się przeciągać za pomocą linki z pozycji leżącej. Nie jest to bezwzględnie konieczne w przypadku zasadzki gdzie npla raczej nie ma możliwości zaminowania własnych ciał (bo kiedy?) ale jest to dobra procedura która jest stosowana bezwzględnie we wszystkich innych przypadkach [przeszukiwania ciał.
3. Zespół przeszukujący składa się z dwóch żołnierzy, ale żołnierz przeszukujący powinien ODŁOŻYĆ SWOJĄ BROŃ podczas przeszukiwania żeby nie została użyta przeciwko niemu.

Specjalnym zadaniem grupy przeszukującej może być pojmanie jeńca który został wyselekcjonowany przy pomocy szczeliny w strefie śmierci. W tym wypadku powinien zostać zastosowany kaftan bezpieczeństwa dla jeńca który umożliwi jego bezpieczny transport do bazy w celu przesłuchania. Kaftan jest stosowany w celu unieruchomienia jeńca i dokładnego zakneblowania. Metoda często stosowana i wypróbowana przez SASR w Wietnamie i późniejszych konfliktach.

Na schemacie widoczny wariant zasadzki z szczeliną w strefie śmierci. Szczelina służy do ocalenia 1-2 przeciwników w celu ich obezwładnieniu  do dalszych przesłuchań i zdobycia informacji wywiadowczej.

Odwrót z zasadzki

Po zakończeniu przeszukiwania ciał i powrocie grupy poszukiwawczej d-ca daje sygnał do odwrotu z zasadzki. W zależności od sytuacji taktycznej w tym momencie są odpalane miny kierunkowe na ubezpieczeniach skrzydłowych i tylnym. Jest to szybsze niż szukanie i zwijanie min w nocy. Oddział wycofuje się w odwrotnej kolejności w stosunku do zajmowania zasadzki. W kolumnie przechodzi przez sierżanta lub zastępcę d-cy gdzie jest liczony. Jeżeli stan osobowy się zgadza, oddział rozpoczyna patrol z powrotem do bazy, lub w inne ustalone miejsce. W praktyce patrol powrotny będzie z reguły odbywał się w kolumnie ze względu na ograniczoną widoczność (większość zasadzek odbywa się w nocy) i na tempo marszu, oddalające oddział od miejsca zasadzki w najszybszym tempie.

Od momentu inicjacji do momentu odwrotu nie powinno upłynąć więcej niż 3 minuty. Dobrym wskaźnikiem jest dopalenie się flar magnezowych jeżeli zostały użyte. 

Copyright 2004 - 2005:

Wszelkie prawa zastrzeżone. Autorzy serwisu SPECOPS nie ponoszą odpowiedzialności za wykorzystanie, prawidłowe lub nie, zawartych tu informacji. Wszystkie operacje w terenie niosą ze sobą element ryzyka. Informacja jest prezentowana tylko dla celów edukacyjnych. Informacje i wiadomości zamieszczone na serwisie SPECOPS pochodzą wyłącznie z ogólnodostępnych źródeł: książek, opublikowanych podręczników wojskowych oraz Internetu. SPECOPS nie reprezentuje jakichkolwiek poglądów politycznych, nacjonalistycznych lub religijnych. SPECOPS nie reprezentuje jakiejkolwiek organizacji, stowarzyszenia, służby mundurowej lub grupy paramilitarnej. SPECOPS nie wyraża opinii przedstawiających oficjalną doktrynę i politykę Armii Australijskiej lub jakiejkolwiek innej organizacji lub służby mundurowej.  Opinie i poglądy wyrażane na forum dyskusyjnym SPECOPS nie są poglądami Autorów. Kontakt: email: specops_pl@tlen.pl
Logo "SPECOPS First to Fight" jest własnością SPECOPS AUSTRALIA. Projekt logo "SPECOPS" - Virtual Suspects.